Translate

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

200 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΜΑΣ (ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ)



- Υπό διεθνή έλεγχο από τα γεννοφάσκια μας

- Το 1832 ο οίκος Ρότσιλντ εξέδωσε δάνειο 60 εκατ. δρχ. Το 1843 χρωστούσαμε 66 εκατ. ενώ είχαμε καταβάλει 40 εκατ. σε μεσιτείες και τοκοχρεολύσια, 15 εκατ. σε αποζημιώσεις και 20 εκατ. για έξοδα της βαυαρικής αντιβασιλείας και του μισθοφορικού στρατού της.

 

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

 


Σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα. Το 1832 οι «Προστάτιδες» Δυνάμεις προσφέρουν το θρόνο της Ελλάδος στον ανήλικο τότε Βαυαρό πρίγκιπα Όθωνα, μετά την άρνηση του Λεοπόλδου Α΄ της Σαξωνίας ο οποίος ενθρονίστηκε τελικά στο νεοσύστατο Βελγικό βασίλειο. Ήταν φανερό ότι το αρτισύστατο ελληνικό κράτος δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς την παροχή οικονομικής βοήθειας, μετά τη δεκαετή θυελλώδη επαναστατική και εμφυλιο-πολεμική περίοδο που έφθασε το Γένος στα όρια του αφανισμού. Όμως, οι πιστωτές αρνούνταν τη χορήγηση του δανείου στον κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια, καθώς Αγγλία και Γαλλία όχι μόνο δεν παρείχαν εγγυήσεις, όπως ζητούσαν οι πιστωτές, αλλά τουναντίον επεδίωκαν τη πολιτική και φυσική του εξόντωση.


 

Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε εκλεγεί πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος από την Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνος, τον Απρίλιο του 1827. Με πολυετή διπλωματική εμπειρία, (μεταξύ των άλλων διετέλεσε και επί σειρά ετών υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), είχε όλα τα εχέγγυα ως κυβερνήτης για τη θέσπιση ενός διοικητικού και νομικού πλαισίου, ώστε να καταστεί η «νεαρά Ελλάς» ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου.

Γράφει (δια του Τερτσέτη) ο Κολοκοτρώνης:

«Τα ψηφίσματα της συνελεύσεως εις το Άργος έβαλαν βάσεις συνταγματικής κυβερνήσεως. Αφού εκλέχθη η Γερουσία εσύστησε ο Κυβερνήτης και επιτροπή δια να ετοιμάση σύνταγμα. Μερικοί προύχοντες εδυσαρεστήθηκαν. Κοντά εις αυτούς οι Υδραίοι, διατί δεν τους έδιδε ο Κυβερνήτης ευθύς τα όσα είχαν εξοδεύσει εις την επανάστασιν. Οι Χίοι, διατί τους εζήτησε λογαριασμόν. Εκακοφάνηκε και μερικών λογιωτάτων δια την ελευθερίαν της εφημερίδος. Εζήτησαν σύνταγμα, και έτσι οι προύχοντες οι παραπονεμένοι, ενωμένοι με τους Υδραίους και άλλους δυσαρεστημένους, έβγαλαν εμπροστά δια πρόφασιν το σύνταγμα. Ημπορεί μεταξύ των προκομένων να επίστευαν ότι είναι καλό το σύνταγμα δια να έμβη εις ενέργεια ευθύς, πλην οι κοτσαμπασήδες και μερικοί άλλοι το μετεχειρίσθησαν ως πρόσχημα. Εμβήκε μέσα και ξένος δάκτυλος και ερέθιζε τα πράγματα».

Η «δόλια» Αλβιόνα, και οι κολαούζοι της οι Γάλλοι, μετήλθαν όλων των μέσων και των μεθόδων για να αποδομήσουν την εξουσία του Καποδίστρια. Άλλωστε καιροφυλακτούσαν οι μετέπειτα πρωθυπουργοί Μαυροκορδάτος και Κωλέττης, η κλίκα της Ύδρας και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης.

«Όταν έκαψε ο Μιαούλης τα καράβια, εβόγγησε όλο το έθνος δια την αδικίαν οπού έκαμε να κάψη τα εθνικά καράβια. Μερικοί βλέποντας ότι ούτε με επιτροπάς ούτε με αποστασίας δεν έκαμναν τίποτε, εσυμβουλεύθηκαν μερικοί και απεφάσισαν να σκοτώσουν τον Κυβερνήτην».

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, ο αδελφός και ο γιός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, υλοποιώντας μία ακόμη συνωμοσία της «δόλιας» Αλβιόνος, εκτέλεσαν τον Καποδίστρια λίγο πριν εισέλθει στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο. Επρόκειτο για ένα φρικτό έγκλημα με τον «πιο ακαριαίο θάνατο» της ιστορίας, με δεδομένα τα όπλα της εποχής. Τον πυροβόλησαν στο κεφάλι σχεδόν εξ επαφής και έστριψαν το μαχαίρι στα σωθικά του. Τα τσιράκια των κοτσαμπάσηδων της Πελοποννήσου και των εφοπλιστών της Ύδρας έκαναν καλά τη δουλειά τους, υπό την υψηλή επιστασία του Άγγλου και του Γάλλου πρέσβη.

 
 

Να τι λέει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του:

«Έτσι, ως προείπα, επήγαν εις την πόρταν της εκκλησίας την Κυριακήν, την αυγήν, εχαιρέτησαν τον Κυβερνήτην, ο Κυβερνήτης είχε μόνον δύο, ένα κουλοχέρη και ένα άλλον. Εμβαίνοντας εις την πόρταν, ο Κωνσταντίνος του έριξε μια πιστόλα εις το κεφάλι, ο Γεωργάκης μια μαχαιριά εις την κοιλιά και έμεινε ο Κυβερνήτης νεκρός, ξαπλωμένος εις την πόρταν. Αφού έκαμαν αυτά, έτρεξαν να φύγουν, ο Κωνσταντίνος ελαβώθηκε θανατηφόρα από τον κουλοχέρη τον Κρητικό, ο δε Γεωργάκης κατέφυγεν εις του Βαλιάνου το σπίτι. Είδε ότι εκεί δεν εμπορεί να βασταχθή και επήγε εις του Ρουάν το σπίτι. Ο πολιτάρχης Παναγιώτης Κακλαμάνος δεν εταράχθηκε διόλου, διότι ήτον και αυτός μπασμένος εις την υπόθεσιν. Ο Ζεράρ οπού διοικούσε τα ελληνικά τακτικά στρατεύματα ευρέθηκε καβάλα με τον αγιουτάντε του εις τον Πλάτανον, οπού ήτον ο στρατώνας και έλεγε: «Τίποτε, τίποτε, μείνετε ήσυχοι». Ο Αλμέιδας που ήταν φρούραρχος με τον πιστόν το στράτευμα οπού ήτον ωρκωμένο, έκλεισε ταις πόρταις, εδιαμοιράσθηκαν εις όλαις ταις τάπιαις και εις άλλας θέσεις της πόλεως, έπιασαν και διάφοροι άλλοι πολίται τα άρματα, και έτσι εφυλάχθηκε οπού εκινδύνευε να χαρή το Ανάπλι».

Γράφει ο Θεόδωρος Δημ. Παναγόπουλος στο συγκλονιστικό βιβλίο του «Όλα στο Φως»:

«Ο Γάλλος πρεσβευτής Ρουάν, που γνώριζε πριν από πολύ καιρό, ότι εκείνη την Κυριακή θα δολοφονούσαν οι Μαυρομιχαλαίοι τον Καποδίστρια, αρνείται να παραδώσει τον δολοφόνο στις ελληνικές αρχές, ισχυριζόμενος, ότι μετά τον θάνατο του Κυβερνήτη, δεν υπάρχει νόμιμη ελληνική κυβέρνηση, αλλά ακόμα και ότι, ο καταδιωκόμενος ήταν αθώος, γιατί από τον έλεγχο της πιστόλας, που του παρέδωσε, φαινότανε καθαρά ότι δεν είχε πυροβολήσει εκείνο το πρωϊνό. Πολιτικά και διπλωματικά τερτίπια, θράσος και περισσή υποκρισία, από εκείνους που υπήρξαν ουσιαστικά οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος, για να κερδίσουν χρόνο και να σώσουν τη ζωή του δράστη. Την ίδια ώρα που δίνεται η θεατρική παράσταση στην γαλλική πρεσβεία, ένα γαλλικό πολεμικό καράβι είχε ρίξει άγκυρα μέσα στο λιμάνι του Ναυπλίου και μία βάρκα του περίμενε στην προκυμαία να παραλάβει τους φονιάδες και να τους οδηγήσει στο πλοίο… Χρέος μας όμως είναι να τα αποκαλύψουμε, για να αναδείξουμε, όχι μόνο την ύπαρξη συνωμοσίας για τη δολοφονία του Καποδίστρια, αλλά και να ξεσκεπάσουμε το ελληνικό και ευρωπαϊκό παρασκήνιο, που καθόρισε από τότε τη μοίρα της Ελλάδας».

 

ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΑ

Σιγά να μην άφηναν τον Καποδίστρια να μοιράσει τα κτήματα στους Αγωνιστές της Επανάστασης και τους ακτήμονες.

«… η αντίληψις ότι τα ευρύτατα εθνικά κτήματα αντεπροσώπευον κεφάλαιον πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων, και ότι κατ’ ακολουθίαν αι Δυνάμεις θα διηκόλυνον την Ελλάδα «με το αζημίωτον», ήρε και τους τυχόν ταμιευτικούς δισταγμούς. Όθεν, ότε προσεφέρθη το στέμμα της Ελλάδος εις τον Όθωνα, η ανακοίνωσις των Δυνάμεων υπέσχετο δάνειον 60 εκατ. εγγυηθησόμενον υπό των τριών αυλών και εκδοθησόμενον κατά τμήματα εφ’ όσον επέβαλλον τούτο αι ανάγκαι της Ελλάδος… Οπωσδήποτε το δάνειον συνήφθη χωρίς να ερωτηθή η Ελλάς. Επέπρωτο να δαπανηθή κατά τον αυτόν τρόπον υπό των συμβληθέντων (Μεγάλων Δυνάμεων και Βαυαρών). Πράγματι αι δύο πρώται δόσεις του δανείου κατηναλώθησαν υπό της βαυαρικής αντιβασιλείας. Η δε τρίτη αφιερώθη υπό των Δυνάμεων εις πληρωμήν τοκοχρεολυσίων. Το χειρότερον δ’ είναι ότι και εκ των πρώτων δύο τρίτων ελάχιστα ωφελήθη η Ελλάς».

Όπως έγραψε, λοιπόν, ο καθηγητής Α. Μ. Ανδρεάδης η συνθήκη σύναψης του δανείου του 1832 περιείχε «εν σπέρματι τον θεσμόν του διεθνούς ελέγχου», διότι προέβλεπε ότι το ελληνικό κράτος ήταν υποχρεωμένο να καταβάλει τόκους και χρεολύσια, από τα πρώτα έσοδα του δημόσιου ταμείου, πριν προβεί σε οποιαδήποτε άλλη δαπάνη ή καταβολή προς τρίτους. Όριζε μάλιστα, δίκην «θεσμών», τους διπλωματικούς αντιπροσώπους των τριών Αυλών ως υπεύθυνους για την εποπτεία αυτού του όρου της δανειακής σύμβασης.

Να πώς δαπανήθηκαν οι δύο πρώτες δόσεις του δανείου, το ύψος των οποίων ανέρχονταν σε 44.670.000 δραχμές. Το δάνειο εκδόθηκε από τον οίκο Ρότσιλντ.

 


Συμπερασματικά, η Ελλάς «ευρέθη τω 1843 πτωχοτέρα πως ή κατά την ημέραν καθ’ ήν ηναγκάσθη να καταφύγη εις δάνειον, εχρεώστει δε προς τούτοις και 66.842.126 δρ. και 46 λεπτά». Γιατί;

Διότι για το δάνειο των 60 εκατ. δρχ. του 1832 κατέβαλε, έως το 1843, περίπου 7 εκατομμύρια για μεσιτείες και «παραπλήσια», 15 εκατ. σε αποζημιώσεις, 33 εκατ. σε τόκους και χρεολύσια, 1,4 εκατ. για τα έξοδα της αντιβασιλείας και 19 εκατ. σε περιττές στρατιωτικές δαπάνες, που αφορούσαν στη μεγάλη τους πλειονότητα τον Βαυαρικό μισθοφορικό στρατό που είχε έρθει με τον Όθωνα στην Ελλάδα. Έτσι, το 1843 εκτός από το ποσό του δανείου χρωστούσε και άλλα 6,5 εκατομμύρια!



Ενθάδε κείται το Ελληνικόν Κράτος αποθανόν κατά τον τοκετόν

 

 

 


Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ



Ομιλία - προαναγγελία του υπό έκδοση βιβλίου του συγγραφέα για τον διαχρονικό «Ιππότη του θανάτου», την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017, στις 20:30΄ το βράδυ, στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ», Ερμού 61, Θεσσαλονίκη.
Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

 

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

Αν και, όπως λέγεται, ο Σατανάς υπήρξε και ο ίδιος πωλητής, ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ θα μπορούσε να του πουλήσει την κόλαση και τον παράδεισο μαζί παραδίδοντας ταυτόχρονα στον Βελζεβούλ ανώτερα μαθήματα «σύγχρονου» μάνατζμεντ. Το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του Μπάζιλ, η αποδεδειγμένη σχέση του με τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, η τεράστια επιρροή που ασκούσε επί δεκαετίες σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τις διεθνείς εξελίξεις, και οι «μαγικές» ικανότητές του, άφηναν αποχρώσες ενδείξεις συμμετοχής του σε μασονικές στοές, μυστικιστικές οργανώσεις και αποκρυφιστικούς κύκλους της Ευρώπης. Όμως, τέτοιου είδους πληροφορίες δεν ανιχνεύονται, ούτε «αποδεσμεύονται» σε πραγματικό χρόνο. Επομένως, η μόνη σίγουρη μέθοδος προσέγγισης του «φαινομένου» Ζαχάρωφ υπήρξε πάντοτε η μυθιστορηματική εκδοχή της …σταδιοδρομίας του. Και αυτήν επέλεξαν μέχρι τώρα οι περισσότεροι συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τον «αρχιερέα» του πολέμου.

Ο Μπάζιλ διαμόρφωσε την προσωπικότητά του και ανδρώθηκε επαγγελματικά σε μία περίοδο έξαρσης των κινημάτων αποκρυφισμού και μυστικισμού στην Ευρώπη και την Αμερική. Η πιο απλοϊκή, μυθιστορηματική, εκδοχή για τον Μπάζιλ τον θέλει απλώς έναν αλητάκο ελληνικής καταγωγής από την Κωνσταντινούπολη, που κατάφερε να γίνει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Vickers των Rothschield, έχοντας ως όραμα τη «Μεγάλη Ελλάδα». Θα έλεγε κανείς πως επρόκειτο για κινηματογραφικό σενάριο, πριν ακόμη κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες κόπιες βωβού κινηματογράφου. Η άλλη εκδοχή, απλοϊκή κι αυτή, είναι πως πρόκειται για έναν «τυπικά επιφανή» Εβραίο, που δουλειά του ήταν να δημιουργεί πολέμους, να πουλά όπλα και να «γονατίζει» τις κυβερνήσεις με την τοκογλυφία. Στις ενδιάμεσες ερμηνείες μπορούσε ο καθένας να προσθέσει το δικό του σενάριο. Μία ρεαλιστική προσέγγιση στο φαινόμενο Ζαχάρωφ θα μπορούσε να είναι η «διπλωματική» θεώρηση του Keith Hamilton, μετά την αποδέσμευση των άκρως άκρως απόρρητων συνδυασμένων εγγράφων της Ιντέλιτζενς Σέρβις και του Φόρεϊν Όφις, αλλά κι αυτή ακόμη εμπεριέχει λογοτεχνικά ψήγματα:

«Για κάποιους ήταν ένας πολύτιμος διαμεσολαβητής, ένας χρήσιμος πληροφοριοδότης, ένας καινοτόμος κατασκευαστής όπλων και ένας γενναιόδωρος ευεργέτης. Για άλλους ήταν κάτι παραπάνω από ένας τσαρλατάνος, ένας Λεβαντίνος κακοποιός, ο οποίος στην ανελέητη επιδίωξη των στόχων του ήταν έτοιμος να εκμεταλλευτεί και να θυσιάσει φίλους και εχθρούς συνάμα. Η αλληλογραφία του με τον Caillard στα αρχεία του PUSD δύσκολα θα την χαρακτηρίζαμε εκτεταμένη, αλλά προσφέρει μία σπάνια ματιά του κόσμου όπως τον είχε αντιληφθεί και των μέσων με τα οποία επεδίωξε να τον αλλάξει».
Ίσως την πληρέστερη, μα συνάμα και ασαφή, περιγραφή για την προσωπικότητα του Ζαχάρωφ να την έδωσε ο Guiles Davenport στο βιβλίο του ZAHAROFF, High Priest of War, και ενώ ο Μπάζιλ ήταν ακόμη εν ζωή, αλλά κι αυτή η περιγραφή πέφτει στην παγίδα της μυθιστορηματικής αφήγησης:
«Έχει ειπωθεί γι’ αυτόν τον άνθρωπο ότι οι ταφόπλακες ενός εκατομμυρίου ανδρών θα είναι το μνημείο του και οι επιθανάτιοι ρόγχοι τους ο επιτάφιός του. Επομένως δεν θα πρέπει να αναμένεται ότι ο επικεφαλής σε μία ιστορία ίντριγκας, δύσοσμων δολοπλοκιών και συμπαιγνίας, στρεψοδικίας και ανούσιου μυστηρίου, θα είναι πάντοτε ευχάριστης οσμής στα ρουθούνια εκείνων που προτιμούν τους ήρωες τους λευκούς σαν κρίνα…
Συνοψίστε τον, λοιπόν, σε όλες αυτές τις αντιφάσεις και ενσωματώστε τη σύνθεσή τους σε έναν άνδρα. Δώστε σ’ αυτόν τον άνδρα τραγωδία, χρώμα, δράμα. Δώστε του πλούτο και ανυπολόγιστη δύναμη. Δώστε του το χάρισμα της σιωπής, τη συνήθεια της βέβαιης αξιοπρέπειας, μία βαθιά γνώση της αδυναμίας των φιλόδοξων ανδρών. Προσθέστε σκληρότητα, μία αίσθηση ίντριγκας και τελικά ρομάντσο.
Δώστε του υπηκοότητα όλων των εθνών, εδάφη πατριωτών και λατρών της γης και των καλλιεργημένων ανθρώπων. Απονείμετέ τον με τιμές μίας μεγάλης αυτοκρατορίας. Χαρίστε του την εύνοια των μισών βασιλέων της γης ως ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της ανάγκης τους γι’ αυτόν και του ιδιόμορφου ταλέντου του για την εξυπηρέτησή τους και δώστε του το μίσος των υπολοίπων για τη δύναμή του να συντρίβει τα στέμματά τους μέσα στη σκόνη.
Δώστε του την αγάπη των ευγενών γυναικών.
Δώστε του αιματοχυσία και πολέμους».
Η πώληση όπλων σε όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές υπήρξε για τον «ιππότη του ένοπλου καπιταλισμού και των τιμητικών μεταλλίων» μία πράξη απόλυτα «πατριωτική». Αυτό ήταν το κρυφό «οικονομικό σύστημα» του Μπάζιλ, βασική παράμετρος του οποίου υπήρξε η εξαγορά, η γνωστή στις μέρες μας «μίζα». Γι αυτές του τις υπηρεσίες στον Μαμωνά ο Μπάζιλ «τιμήθηκε» με 298 μετάλλια από 31 διαφορετικές χώρες. Ο Μπάζιλ κερδοσκοπούσε και από τα κέρδη των τραπεζών. Επρόκειτο ουσιαστικώς για δανεισμό χωρίς ρίσκο. Οι τράπεζες του Ζαχάρωφ χορηγούσαν στα κράτη, εγγυημένα από το δημόσιο, δάνεια με υψηλά επιτόκια για να προμηθευτούν κάθε λογής όπλα από τις πολεμικές βιομηχανίες του Ζαχάρωφ! Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι ο Μπάζιλ επινόησε τη δωροδοκία, σίγουρα όμως της έδωσε «επιστημονικό» περιεχόμενο.
Στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα επικρατούσε στη Βρετανία η φιλελεύθερη οικονομία στην απόλυτη μορφή της, βασισμένη στα ακλόνητα θεμέλια της αποικιοκρατίας, και συνεπώς είχε δημιουργηθεί ένα οικονομικό περιβάλλον που ταίριαζε απολύτως με τις φιλοδοξίες και τις ικανότητες ανθρώπων όπως ο Ζαχάρωφ. Όμως, όπως είναι φυσικό, αυτό από μόνο του δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας του μύθου του. Άλλωστε, εκείνη την εποχή δεν ήταν ο μόνος ο οποίος αναζητούσε τη γη της επαγγελίας στο Σίτυ του Λονδίνου.
Η οικονομική κρίση του 1870 στην Ευρώπη καθοδηγείται από μία καπιταλιστική κάστα που αναζητά νέες αγορές κρατών που χρειάζονται όπλα, με απώτερο σκοπό να μακελέψουν τον κόσμο. Η δημιουργία εθνικών κρατών δημιουργεί ένα κατάλληλο περιβάλλον για τους εμπόρους όπλων και τη δεκαετία του 1880 η καριέρα του Ζαχάρωφ αρχίζει και απογειώνεται.
Κλείνονται μυστικές συμφωνίες μεταξύ των σπουδαιότερων πολεμικών βιομηχανιών της εποχής από όλο το φάσμα της Ευρώπης, Vickers, Krupp, SchneiderCreusot, Rafalovitch, και σχηματίζεται ένα παγκόσμιο εμπορικό δίκτυο με τις ευλογίες των κυβερνήσεών τους, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά γιατί ουσιαστικά ελέγχονται από τους ιδιοκτήτες των πολεμικών βιομηχανιών.
Ξεκινά μία διαδικασία κινητοποίησης των μαζών προς την κατεύθυνση των μονίμως επερχόμενων και επαπειλούμενων πολέμων, που δεν σταματά ακόμη και όταν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες διάγουν μία περίοδο οικονομικής ευημερίας την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Πεδίο δοκιμών από τα μέσα της δεκαετίας του 1880 αποτελούν τα Βαλκάνια, όπου Γερμανία, Αυστρία αλλά και η Ρωσία εποφθαλμιούν τη Θεσσαλονίκη για να ελέγχουν τη βαλκανική ενδοχώρα.
Η κοσμική ζωή του Ζαχάρωφ με τις επαύλεις στην Αγγλία, τη Γαλλία, το Μόντε Κάρλο και η διαμονή του σε πολυτελέστατες σουίτες ξενοδοχείων, όπως το Grand Hotel στο Παρίσι και το Claridge στο Λονδίνο, πρόδιδε μόνο ένα τμήμα του τεράστιου πλούτου που συγκέντρωσε επί 50 χρόνια πουλώντας όπλα, δίνοντας δάνεια και κλείνοντας συμφωνίες. Μεταξύ όλων των άλλων έβαλε στο στόχαστρο των οικονομικών του συμφερόντων και τα κοιτάσματα πετρελαίου της Ρουμανίας και της Μέσης Ανατολής.
Κάποιοι θεώρησαν ότι, ο κυνισμός και η κτηνωδία που επέδειξε κερδοσκοπώντας από τη σφαγή της ευρωπαϊκής νεολαίας στον Μεγάλο Πόλεμο, έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τον ρομαντισμό στην προσωπική του ζωή μένοντας πιστός σε μία σχέση που δεν έδειχνε να έχει προοπτική. Ίσως, αυτό να υπήρξε και η ακροτελεύτια αντίσταση του ανθρωπίνου DNA του. Ή μήπως κι αυτός ο ρομαντισμός υπήρξε συστατικό στοιχείο του «συστήματος» Ζαχάρωφ;

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΕΥΡΩ!



…και διηγώντας τα να κλαις

«Η γένεση του ευρώ εορτάστηκε στην Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (EUR-OP) σε τελετή «βαπτίσματος» το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου 1998. Νωρίτερα την ίδια ημέρα, το Συμβούλιο είχε καθορίσει τις τιμές μετατροπής του ευρώ έναντι των νομισμάτων των κρατών μελών που συμμετέχουν. Ο κ. Lucien Emringer, γενικός διευθυντής της EUR-OP, παρέδωσε επισήμως 11 τεύχη της Επίσημης Εφημερίδας L 359 στις επίσημες γλώσσες της ΕΕ στον πρόεδρο της Επιτροπής Jacques Santer… Στον κ. Pierre Werner, συντάκτη της Έκθεσης Werner το 1979 σχετικά με το ενιαίο νόμισμα και έναν από τους πατέρες του ευρώ, δόθηκε μία δερμάτινη θήκη που περιλάμβανε τα τεύχη των 11 γλωσσικών εκδόσεων της ΕΕ, που αποτέλεσε το «πιστοποιητικό γένεσης» του νέου νομίσματος».



Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

Αν και το δημοσίευμα του EUR-OP News είχε τον βαρύγδουπο τίτλο «Ευρώ: το πρώτο βήμα για ένα παγκόσμιο νόμισμα;», ο αρμόδιος επίτροπος για οικονομικά, νομισματικά και χρηματοδοτικά θέματα Yves-Thibault de Silguy είχε φροντίσει να βάλει ευθύς εξ’ αρχής τα πράγματα στη θέση τους. Βρισκόμαστε στις αρχές του 1999, και η Ευρώπη πανηγύριζε για την ιστορική απόφαση του 1998 για την νομισματική αλλαγή στο ευρώ και την εφαρμογή της νέας στρατηγικής της ΕΕ για την απασχόληση και την έναρξη της διαδικασίας για τη διεύρυνσή της.
Η πρώτη ερώτηση είχε ως εξής: «Το ευρώ δρομολογήθηκε με επιτυχία και οι πολιτικοί έχουν αρχίσει να ζητούν την πραγματοποίηση συζήτησης σχετικά με ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα. Είσαστε υπέρ αυτού του νέου παγκόσμιου νομίσματος, ας το ονομάσουμε, για παράδειγμα, “mundo”;
Επίτροπος: «Σήμερα η Ευρώπη, αύριο ο κόσμος»! Ας μιλήσουμε όμως σοβαρά, δεν πιστεύω ότι το παγκόσμιο νόμισμα αποτελεί μία ρεαλιστική προοπτική. Μην ξεχνάτε ότι πέρασαν 40 χρόνια οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης προτού οι χώρες της Ευρώπης φθάσουν στο στάδιο αυτό. Πρώτον, δημιουργήσαμε την κοινή αγορά και την τελωνειακή ένωση, στη συνέχεια την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων εντός της Ε.Ε., την ενιαία αγορά και, τέλος, την οικονομική σύγκλιση προτού προχωρήσουμε στην πλήρη οικονομική και νομισματική ένωση. Ακόμη όμως και σήμερα δεν είναι όλες οι χώρες της Ε.Ε. έτοιμες να συμμετάσχουν στο ευρώ.
Οι διαφορές των οικονομικών συνθηκών, των πολιτισμών και των παραδόσεων των χωρών σε όλο τον κόσμο είναι πολύ μεγαλύτερες από τις διαφορές που υπήρχαν μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια για την παγκόσμια νομισματική ένωση θα έχει εξαρχής να αντιμετωπίσει έντονες αντιδράσεις. Άποψή μου είναι ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις εργασίες για στενότερη διεθνή συνεργασία σχετικά με τις οικονομικές πολιτικές προκειμένου να εξασφαλισθεί μεγαλύτερη συναλλαγματική σταθερότητα».

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΕΥΡΩ
Ο Yves-Thibault de Silguy είπε και άλλα ενδιαφέροντα που αποκτούν τη σημασία τους γιατί διατυπώνονται σε πραγματικό χρόνο, στην αρχή του εγχειρήματος για τη δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος: «Οι εμπειρίες καταδεικνύουν ότι η συναλλαγματική σταθερότητα δεν επιτυγχάνεται με διατάγματα. Αντίθετα, οι χρηματοπιστωτικές αγορές αντιδρούν στις οικονομικές συνθήκες των κύριων οικονομιών του κόσμου και σε άλλους παράγοντες, μεταξύ των οποίων στις πολιτικές καταστάσεις. (Σ.σ: πόσο πιο κομψά να το πει ο άνθρωπος;). Επομένως, ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί μία βιώσιμη συναλλαγματική σταθερότητα είναι η συνεργασία για την εξάλειψη των οικονομικών αποκλίσεων που υποκινούν αντιδράσεις της αγοράς».
Ας δούμε, λοιπόν, γιατί κατά τον κ. Yves-Thibault de Silguy οι χώρες της Ε.Ε. αποφάσισαν να δρομολογήσουν το ενιαίο νόμισμα:
«Πρώτον, μεγαλύτερη οικονομική ευημερία και περισσότερες θέσεις απασχόλησης χάρη στα υγιή οικονομικά θεμέλια επί των οποίων στηρίζεται η ΟΝΕ και στη δημιουργία μίας γνήσιας ενιαίας αγοράς. Δεύτερον, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη μεγάλη εξοικονόμηση δαπανών και τη μεγαλύτερη απλούστευση για τις επιχειρήσεις και τα άτομα καθόσον εργάζονται ή ταξιδεύουν στη ζώνη του ευρώ χωρίς να έχουν να αντιμετωπίσουν τα πολυάριθμα εθνικά νομίσματα. Και τέλος, η Ευρώπη ωφελείται από μία ευρύτερη και αποτελεσματικότερη παρουσία στη διεθνή χρηματοπιστωτική σκηνή, η οποία ανταποκρίνεται καλύτερα στην οικονομική και εμπορική σημασία μας στην παγκόσμια οικονομία».
Η σημερινή κατάσταση στην ευρωζώνη κάνει να μοιάζουν οι λόγοι δρομολόγησης του ενιαίου νομίσματος ως έκθεση ιδεών σε πανελλήνιο διαγωνισμό στο γυμνάσιο, και επιβεβαιώνεται η ρήση του Yves-Thibault de Silguy ότι «η συναλλαγματική σταθερότητα δεν επιτυγχάνεται με διατάγματα». Αντί για τη δημιουργία μίας «γνήσιας» ενιαίας αγοράς η Ευρώπη οδηγήθηκε στην οικονομική επικυριαρχία της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ως «θεσμικού οργάνου της ΕΕ για τη διαχείριση του ευρώ». Όπως αποδείχθηκε, τα σαθρά οικονομικά θεμέλια πάνω στα οποία στηρίχθηκε η ΟΝΕ οδήγησαν στις P.I.G.S. χώρες «μιάσματα» του ευρωπαϊκού Νότου και σε θηριώδη δημόσια χρέη των περισσοτέρων χωρών του ευρωπαϊκού οράματος, με τη θλιβερή ελληνική πρωτιά του 180% ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Συνεπώς, καθίσταται για ακόμη μία φορά διαχρονικός ο J. K. Galbraith με την επισήμανσή του ότι το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο θεωρητικό μεγαλείο της οικονομολογικής μεγαλοφυΐας και το ναδίρ της επερχόμενης καταστροφής είναι συχνά μερικοί μήνες μόνο, το πολύ λίγα χρόνια. Μερικά χρόνια ήταν αρκετά για να διαψευστούν παταγωδώς οι οραματιστές του 1998.
Για ποια «γνήσια ενιαία αγορά» μπορούμε να μιλήσουμε τη στιγμή που η χώρα μας έγινε μέλος της ευρωζώνης ενώ στο Χρηματιστήριο, την πενταετία 1999-2003, χάθηκαν λογιστικά 161 δις ευρώ ή καλύτερα 55 τρις δραχμές. Η «φούσκα» ήταν τέτοιας μορφής ώστε στις 17 Σεπτεμβρίου 1999 ο δείκτης έκλεισε στις 6.355 μονάδες, κάτι που αντιστοιχούσε σε κεφαλαιοποίηση 74 τρις δραχμών! Μέσα σ’ αυτή την περίοδο έγινε η προσπάθεια για την «απόκρυψη» ενός σημαντικού ποσοστού από το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, με τα «Σημιτικά» swaps της Goldman Sachs.
Τα «θεσμικά όργανα» της ΕΕ δεν γνώριζαν ότι πρέπει να υπάρχει θετική συσχέτιση ανάμεσα στις χρηματοοικονομικές παραμέτρους (όπως είναι για παράδειγμα η ρευστότητα του Χρηματιστηρίου) και σε αναπτυξιακές παραμέτρους όπως είναι ο ρυθμός ανάπτυξης, η συσσώρευση κεφαλαίου και η τεχνολογική πρόοδος;

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ
Αυτά τα περί «συναλλαγματικής σταθερότητας», με την ίδρυση μίας κεντρικής τράπεζας, πόσο πολύ μας θυμίζουν την ίδρυση της Federal Reserve Bank, την Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεματικών των ΗΠΑ το 1913, μέσω της οποίας η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ πέρασε στα χέρια των ισχυρότερων τραπεζιτών. Μήπως, κάτι παρόμοιο έγινε και με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας;
«Από την 1η Ιανουαρίου 1999 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) είναι υπεύθυνη για την άσκηση της νομισματικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ – τη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ζώνη του ευρώ έγινε πραγματικότητα όταν η ευθύνη για την άσκηση νομισματικής πολιτικής εκχωρήθηκε από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες 11 κρατών μελών της ΕΕ στην ΕΚΤ τον Ιανουάριο του 1999. Η Ελλάδα έγινε μέλος το 2001, η Σλοβενία το 2007, η Κύπρος και η Μάλτα το 2008, η Σλοβακία το 2009, η Εσθονία το 2011, η Λετονία το 2014 και η Λιθουανία το 2015. Η δημιουργία της ζώνης του ευρώ και η ίδρυση ενός υπερεθνικού οργάνου, της ΕΚΤ, αποτέλεσε βασικό στάδιο στη μακρόχρονη και πολύπλοκη πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Προκειμένου να ενταχθούν στη ζώνη του ευρώ, οι 19 χώρες έπρεπε να πληρούν τα κριτήρια σύγκλισης. Το ίδιο θα ισχύσει και για άλλα κράτη μέλη της ΕΕ προτού υιοθετήσουν το ευρώ. Τα κριτήρια θέτουν τις οικονομικές και νομικές προϋποθέσεις για την επιτυχημένη συμμετοχή στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση».
Το νομοσχέδιο (Federal Reserve Act) για τη δημιουργία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας ψηφίστηκε από το Κογκρέσο και υπογράφηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1913 από τον Αμερικανό πρόεδρο Γούντροου Γουίλσον. Μάλιστα, σύμφωνα με το νόμο το Σύστημα περιελάμβανε όχι μία κεντρική τράπεζα αλλά έως δώδεκα, τις οποίες διατήρησαν οι ισχυροί τραπεζίτες. Ο καθηγητής Paul A. Samuelson απέδωσε τη δημιουργία του συστήματος FED στην επιδημία των τραπεζικών πτωχεύσεων που είχε προηγηθεί και στην αναρχία της κλυδωνιζόμενης ιδιωτικής τραπεζικής. Όμως δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι η σημασία των αποφάσεων του Διευθυντηρίου του Συστήματος κάνει τα μέλη του την πιο ισχυρή ομάδα ιδιωτών στις Η.Π.Α. Δηλαδή, με μία απλή ανάγνωση θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι το Σύστημα FED δημιουργήθηκε για να ενισχύσει την τραπεζική πίστη και να προστατέψει τις καταθέσεις των ιδιωτών, με τη δημιουργία 12 μεγάλων, και άρα φερέγγυων, τραπεζικών ιδρυμάτων. Άλλωστε στην επίσημη ιστοσελίδα της FED το Σύστημα αυτοπροσδιορίζεται ως η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., που δημιουργήθηκε από το Κογκρέσο για να αποκτήσει το αμερικανικό έθνος ένα ασφαλέστερο, πιο ευέλικτο και πιο σταθερό νομισματικό και οικονομικό σύστημα (Βοστώνη, Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια, Κλήβελαντ, Ρίτσμοντ, Ατλάντα, Σεντ Λούις, Σικάγο, Ντάλας, Μινεάπολις, Κάνσας Σίτυ, Σαν Φρανσίσκο και φυσικά Ουάσιγκτον).
Μετά την ψήφιση του νόμου ακολούθησε τα επόμενα χρόνια η οικονομική κρίση του 1920-1921 και ο ορυμαγδός του 1929, ενώ σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία την εικοσαετία πριν το 1913 είχαν κλείσει 1148 τράπεζες και την εικοσαετία μετά το 1913 έκλεισαν 15.502. Είναι σύνηθες το φαινόμενο να καταφεύγουμε σε θεωρίες συνωμοσίας όταν αναφερόμαστε στο σύστημα FED, ενώ αυτό δεν απέκρυψε ποτέ τη λειτουργία, τη δομή και τις προθέσεις του. Σήμερα, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Συστήματος, οι δραστηριότητες και οι προτεραιότητες της FED επικεντρώνονται σε 4 τομείς:
  • Conducting the nation's monetary policy by influencing money and credit conditions in the economy in pursuit of full employment and stable prices.
  • Στην άσκηση της νομισματικής πολιτικής της χώρας επηρεάζοντας τις χρηματο-οικονομικές και πιστωτικές συνθήκες κατά την επιδίωξη της πλήρους απασχόλησης και της σταθερότητας των τιμών.
  • Supervising and regulating banks and other important financial institutions to ensure the safety and soundness of the nation's banking and financial system and to protect the credit rights of consumers.
  • Στην εποπτεία και τη ρύθμιση των τραπεζικών και άλλων σημαντικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για τη διασφάλιση της ασφάλειας και της ευρωστίας του εθνικού τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος και την προστασία των πιστωτικών δικαιωμάτων των καταναλωτών.
  • Maintaining the stability of the financial system and containing systemic risk that may arise in financial markets.
  • Στη διατήρηση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος από τον εν δυνάμει συστημικό κίνδυνο που μπορεί να προκύψει στις χρηματοπιστωτικές αγορές.
  • Providing certain financial services to the U.S. government, U.S. financial institutions, and foreign official institutions, and playing a major role in operating and overseeing the nation's payments systems.
  • Στην παροχή ορισμένων χρηματοοικονομικών υπηρεσιών προς την κυβέρνηση των Η.Π.Α., τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των Η.Π.Α. και των ξένων επίσημων ιδρυμάτων, παίζοντας κυρίαρχο ρόλο στη λειτουργία και την εποπτεία των συστημάτων πληρωμών της χώρας.
Αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να σας πείσουν για τη λειτουργία και τις προθέσεις του Συστήματος, ας δούμε από επίσημη πηγή, τη Federal Reserve Bank of San Francisco, την περιγραφή της δομής του Συστήματος:
The Federal Reserve System has a two-part structure: a central authority called the Board of Governors in Washington, D.C., and a decentralized network of 12 Federal Reserve Banks located throughout the country. Monetary policy is set by the FOMC, which includes members of the Board of Governors and presidents of the Reserve Banks”.
Το σύστημα FED έχει μία δομή, που αποτελείται από δύο μέρη: Μία κεντρική Αρχή που ονομάζεται Board of Governors, με έδρα την Ουάσιγκτον, και ένα αποκεντρωμένο δίκτυο 12 Federal Reserve Banks, που βρίσκονται σε όλη τη χώρα. Η νομισματική πολιτική καθορίζεται από τη FOMC, η οποία περιλαμβάνει τα μέλη του Board of Governors και τους προέδρους των Federal Banks.
“The Fed has been set up to ensure that monetary policy is insulated from political pressure. It is shielded from interference from other arms of the federal government. Policy and operational decisions do not require congressional or Presidential approval. The Fed’s operations are financed through its own resources rather than through congressional appropriations. Still, Congress has the power to change the laws governing the Fed. In addition, the Fed regularly reports to Congress on monetary policy and other matters. As such, the Fed is commonly described as “independent within the government.”
Η FED έχει συσταθεί για να διασφαλίσει ότι η νομισματική πολιτική είναι ανεπηρέαστη από πολιτικές πιέσεις. Είναι προστατευμένη από παρεμβολές από άλλους παράγοντες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Πολιτική και άλλες διαχειριστικές αποφάσεις δεν απαιτούν την έγκριση του Κογκρέσου ή του προέδρου. Οι εργασίες της FED χρηματοδοτούνται από ιδίους πόρους και όχι από πιστώσεις με αποφάσεις του Κογκρέσου. Παρ’ όλα αυτά, το Κογκρέσο έχει τη δύναμη να αλλάξει τους νόμους που διέπουν τη λειτουργία της FED. Επιπλέον, η FED ενημερώνει τακτικά το Κογκρέσο για τη νομισματική πολιτική και άλλα ζητήματα. Ως εκ τούτου η FED συνήθως περιγράφεται ως «ανεξάρτητη εντός της κυβερνήσεως».!
Κατ’ αντιστοιχία, το βασικό όργανο λήψης αποφάσεων της ΕΚΤ είναι το διοικητικό της συμβούλιο, που απαρτίζεται από τα έξι μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής και τους διοικητές των κεντρικών τραπεζών των 19 χωρών της ευρωζώνης. Εδώ τίθενται δύο βασικά ερωτήματα: Σε ποιόν ανήκουν οι κεντρικές τράπεζες των χωρών και ποιος είναι ο ρόλος τους μετά την κατάργηση των εθνικών νομισμάτων;
Προχωρούμε στον παραλληλισμό, εκφράζοντας απορίες:

1)    Η ΕΚΤ είναι ανεπηρέαστη από πολιτικές πιέσεις;
2)    Η ΕΚΤ είναι προστατευόμενη από παρεμβολές από άλλους παράγοντες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ;
3)    Διαχειριστικές αποφάσεις και η γενικότερη πολιτική της ΕΚΤ απαιτούν την έγκριση του Ευρωκοινοβουλίου;
4)    Η ΕΚΤ μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ανεξάρτητη» εντός των ευρωπαϊκών θεσμών;
5)    Μήπως η σημασία των αποφάσεων του Διευθυντηρίου της ΕΚΤ κάνει τα μέλη του την πιο ισχυρή ομάδα ιδιωτών στην Ευρώπη;

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

ΓΙΑΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΑΧΣΙΝ ΠΑΣΑ



Οι αέναες προσπάθειες «αναμόρφωσης» και «ανασύνταξης» των ιστορικών γεγονότων

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com




«Οι Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13 έχουν εξιστορηθεί για πρώτη φορά από το Γραφείο Πολεμικής Εκθέσεως του Γενικού Επιτελείου Στρατού (σημερινή Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού) σε ένα τρίτομο έργο, που εκδόθηκε το 1932 και συνοδεύεται από τέσσερις τόμους Παραρτημάτων και τρεις τόμους Σχεδιαγραμμάτων. Ο πρώτος απ’ αυτούς, με τίτλο «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ», επανεκδόθηκε το 1939, τροποποιημένος σε ορισμένα σημεία, σύμφωνα με τα νεότερα ιστορικά στοιχεία που είχαν στο μεταξύ συγκεντρωθεί. Οι δύο άλλοι αναφέρονται στις επιχειρήσεις κατά των Τούρκων στην Ήπειρο στην ίδια περίοδο (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος) και στις επιχειρήσεις κατά των Βουλγάρων στη διάρκεια του Δευτέρου Βαλκανικού Πολέμου.
Το 1966 έγινε προσπάθεια για ανασύνταξη και αναμόρφωση των τόμων αυτών, προκειμένου να επανεκδοθούν, χωρίς όμως τελικά να ολοκληρωθεί η εργασία αυτή. Πρόσφατα (σ.σ.: 1988) η ΔΙΣ/ΓΕΣ συνέγραφε και κυκλοφόρησε την «Επίτομη Ιστορία των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13», ευελπιστώντας ότι προσφέρει σ’ έναν τόμο συνοπτικά, αλλά με ακρίβεια και αντικειμενικότητα, μία πλήρη εικόνα των πολέμων αυτών. Παράλληλα προέβη στην εκ νέου ανασύνταξη, συμπλήρωση και αναμόρφωση των επί μέρους τριών παλαιών τόμων, προκειμένου να τους εκδόσει με σκοπό να παρουσιάσει στο κοινό, αλλά και στους μελετητές αναλυτικά τα γεγονότα αυτά, που αναμφισβήτητα αποτελούν ορόσημο στη νεότερη ιστορία της χώρας μας και μία από τις μεγάλες εξάρσεις της φυλής μας».

Ήδη, από τις πρώτες παραγράφους του προλόγου του αντιστράτηγου Γρηγορίου Μούργελα, στον πρώτο τόμο της σειράς με τίτλο «Ο ελληνικός στρατός κατά τους βαλκανικούς πολέμους 1912-13. – Επιχειρήσεις κατά των Τούρκων στη Μακεδονία και τα νησιά του Αιγαίου», του 1988, εμφανίζονται διαχρονικά τρεις προσπάθειες «ανασύνταξης και αναμόρφωσης» των ιστορικών γεγονότων που σχετίζονται με την επική προέλαση του στρατού μας από το Σαραντάπορο προς τη Θεσσαλονίκη. Ο Γρηγόριος Μούργελας διετέλεσε διευθυντής της Δ.Ι.Σ. από 22-01-1987 έως 15-09-1989. Βεβαίως, η έκδοση αυτών των τόμων, από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, δεν αποβλέπει μόνο στην ενημέρωση του κοινού και των μελετητών αλλά κυρίως απευθύνεται στα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, ως πραγματικό δίδαγμα και πηγή συμπεριφορών στρατιωτικής «εμπλοκής» για το μέλλον. Όμως στους προλόγους, και σε συνάρτηση με την ημερομηνία έκδοσης και την πολιτική συγκυρία, συνήθως αποκαλύπτονται οι προθέσεις:

«Ο Ελληνικός Στρατός, που κατά τον ατυχή πόλεμο του 1897 είχε βρεθεί ανοργάνωτος, ανεκπαίδευτος, με σοβαρές ελλείψεις σε υλικά και εξοπλισμό και είχε υποστεί τις συνέπειες της δυσμενούς τροπής των επιχειρήσεων, δεν ήταν δυνατόν να μεταμορφωθεί σε μικρό χρονικό διάστημα (σ.σ.: ένα το κρατούμενο). Μόνο από το 1900 άρχισε να αναλαμβάνεται κάποια προσπάθεια για την αναδιοργάνωση του και τον εφοδιασμό του σε υλικά και μέσα, που συστηματοποιήθηκε ικανοποιητικότερα κατά τα έτη 1904-1908 (σ.σ. δύο τα κρατούμενα). Αλλά η σύντονη αυτή προσπάθεια κορυφώθηκε με τα μέτρα που έλαβε η επανάσταση του 1909 και υλοποίησε αποτελεσματικά από το 1910 η πολιτική κυβέρνηση του μεγαλόπνοου πολιτικού και Εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου, εκφραστή των δυνατοτήτων και ηθικών αξιών της μεγαλοσύνης του Έθνους. Έτσι ο Ελληνικός Στρατός, πλήρως αναδιοργανωμένος, άρτια εξοπλισμένος και καλά εκπαιδευμένος, εισήλθε στον πόλεμο… (σ.σ.: δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική κατάληξη ο πρόλογος μίας έκδοσης του 1988).
Παρότι, λοιπόν, παραδεχόμαστε ότι ένας στρατός «ανοργάνωτος και ανεκπαίδευτος με σοβαρές ελλείψεις», δεν ήταν δυνατόν να μεταμορφωθεί σε μικρό χρονικό διάστημα, και παρά το γεγονός ότι η αναδιοργάνωσή του και ο εφοδιασμός του συστηματοποιήθηκε ικανοποιητικότερα κατά την περίοδο 1904-1908, (δηλαδή επί Γεωργίου Θεοτόκη), καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η κορύφωση της προσπάθειας συντελέστηκε από τα μέτρα που έλαβε για μερικούς μήνες το συντεχνιακό «προνουτσιαμέντο» των ανθυπασπιστών του 1909 και ο «μεγαλόπνοος εθνάρχης» Ελευθέριος Βενιζέλος, στον 16μηνο ενεργό πολιτικό χρόνο, μετά τις εκλογές στα τέλη του 1910 και μέχρι την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1912! Μία τέτοιου είδους ερμηνεία των γεγονότων δεν «χωρά» την εκδοχή ότι ο μοναδικός λόγος της δήθεν «επανάστασης» στο Γουδί ήταν η άνοδος του Βενιζέλου στην εξουσία, με τις ευλογίες Βρετανών και Γάλλων, και η «θεσμική» καθιέρωση των στρατιωτικών κινημάτων και δικτατοριών για τα επόμενα 30 χρόνια από τους «προοδευτικούς» ανθυπασπιστές της «επανάστασης» του 1909.

Διαβάζουμε στον πρόλογο με υπότιτλο «Η πολιτική βούληση στον Πόλεμο»: «Είναι αναμφισβήτητα παραδεκτό ότι η ανάληψη ενός πολέμου και η γενική στρατηγική διεξαγωγή του είναι ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας (σ.σ.: από πού προκύπτει αυτό;). Κάτω από αυτό το πρίσμα είναι χρήσιμο να επισημάνουμε εδώ τη διαφωνία που παρατηρήθηκε μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας και της στρατιωτικής, όταν η δεύτερη, παρά την αντίθετη άποψη της Κυβερνήσεως καθυστερούσε να στρέψει τον όγκο της δυνάμεώς της προς τη Θεσσαλονίκη. Χρειάστηκε τότε να επιστρατευθεί η πολιτική οξυδέρκεια και αποφασιστικότητα του πρωθυπουργού της χώρας Ελευθερίου Βενιζέλου και να διατάξει επιτακτικά την άμεση κίνηση του όγκου της Στρατιάς προς τη Θεσσαλονίκη, για να αποφευχθεί ένας τεράστιος εθνικός κίνδυνος που απειλούσε την κατάληψή της από τις κατερχόμενες ταχύτατα βουλγαρικές δυνάμεις».
Αυτή είναι και η πεμπτουσία της φιλοβενιζελικής προπαγάνδας για να καλυφθεί εκ των υστέρων η αποδεδειγμένη, τεκμηριωμένη και ομολογούμενη αδιαφορία του Βενιζέλου για τη Μακεδονία και τη Θράκη και η διατυπωθείσα στη Βουλή σχιζοφρενική του θεωρία περί «σπονδυλικής στήλης» της Ελλάδας, που εξαιρούσε τη Μακεδονία από τον εθνικό κορμό. Μετά τον υπερκερωτικό ελιγμό του ελληνικού στρατού στο Σαραντάπορο και τη νίκη στη μάχη των Γιαννιτσών, ο Βενιζέλος, θέλοντας να μπει στο κάδρο των επιτυχιών, έστειλε στον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο το παρακάτω προβοκατόρικο τηλεγράφημα:
«Αναμένω να μοί γνωρίσητε περαιτέρω κατεύθυνσιν ήν θα ακολουθήση η προέλασις του Στρατού Θεσσαλίας. Παρακαλώ να έχητε υπ’ όψιν ότι σπουδαίοι πολιτικοί λόγοι επιβάλλουσι να ευρεθώμεν μίαν ώραν ταχύτερον εις Θεσσαλονίκην».
Ο Κωνσταντίνος κατάλαβε το πνεύμα του Βενιζέλου και του έστειλε το ακόλουθο τηλεγράφημα, που απαντά και στον ισχυρισμό ότι η γενική στρατηγική διεξαγωγή ενός πολέμου είναι ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας:
«Η κατεύθυνσις της υποχωρήσεως και αι προθέσεις του πολεμίου θα κανονίσωσι την προέλασιν και την κατεύθυνσιν της υπ’ εμέ Στρατιάς. Να παύση του λοιπού η Κυβέρνησις αναρμοδίως γνωματεύουσα και εκ του μακρόθεν αναμιγνυομένη εις τας πολεμικάς επιχειρήσεις».
Εμ, βέβαια. Φαντάζεστε τον τουρκικό στρατό να υποχωρεί ανατολικά και τον ελληνικό στρατό να τραβά προς τη δύση; Η κατεύθυνση, λοιπόν, της υποχωρήσεως του πολεμίου ήταν προς τη Θεσσαλονίκη και όταν έγινε αυτό ο στρατός μας βρέθηκε έξω από την πόλη, και όχι εξαιτίας του τηλεγραφήματος του Βενιζέλου.

Ο «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ» ΤΑΧΣΙΝ ΠΑΣΑ

Η προσπάθεια του Χασάν Ταχσίν πασά να στρέψει τον ελληνικό στρατό, από την αρχική του προς το Μοναστήρι κατεύθυνση, προς τη Θεσσαλονίκη υπήρξε εμφανής και προβλημάτισε το Γενικό Επιτελείο, ενώ έχει επισημανθεί και από ορισμένους άλλους συγγραφείς. Όμως, σε πραγματικό χρόνο, και με τις πολεμικές επιχειρήσεις σε εξέλιξη, γνωμάτευε η σωφροσύνη και οι κινήσεις του ελληνικού στρατού ήταν προσεκτικές. Επομένως, δεν ευθύνεται ο Κωνσταντίνος αν κάποιοι δεν κατάλαβαν 70 ή 100 χρόνια αργότερα γιατί και στο Σαραντάπορο και στα Γιαννιτσά «διέφυγε» ο τουρκικός στρατός. Ευτυχώς, «διέφυγε». Αν είχε υπογραφεί τότε πρωτόκολλο παράδοσης του τουρκικού στρατού το πολύ – πολύ να παίρναμε τους βάλτους των Γιαννιτσών και οι Βούλγαροι το ίδιο βράδυ θα έκαναν πάρτι στη Θεσσαλονίκη. Το πρωτόκολλο παράδοσης υπογράφηκε στη Θεσσαλονίκη και πήραμε την πόλη. Εκατό χρόνια μετά, το 2012, αποκαλύφθηκε ότι το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, με τις υπογραφές του Ταχσίν Πασά και των απεσταλμένων του Κωνσταντίνου, Ιωάννη Μεταξά και Βίκτωρα Δούσμανη, έκανε φτερά από τα αρχεία του ΓΕΣ!
Ας δούμε πως περιγράφει ο Κενάν μπέης Μεσαρέ, υιός του Χασάν Ταχσίν Πασά και αξιωματικός του επιτελείου του, τις βουλγαρικές απαιτήσεις καθώς ο ελληνικός στρατός μπαίνει στην πόλη (διατηρείται η ορθογραφία του κειμένου):

«Όσοι θέλουν να κρίνουν ευσυνειδήτως και αμερολήπτως την εποχήν εκείνην, οφείλουν να αναπολήσουν την κατάστασιν της 27ης Οκτωβρίου, όταν οι απεσταλμένοι του αρχιστρατήγου των Βουλγαρικών δυνάμεων Θεοδώρωφ επεσκέφθησαν τον πατέρα μου την βραδυάν εκείνην εις το Διοικητήριον. Ένας συνταγματάρχης του πυροβολικού, ο έφεδρος ίλαρχος Στάντσιεφ (πρεσβευτής της Βουλγαρίας εις Παρισίους) και δύο άλλοι επιτελείς παρουσιάσθησαν την 8ην εσπερινήν φέροντες λευκήν σημαίαν.
Μετά τας εκατέρωθεν τυπικάς συστάσεις, ο κ. Στάντσιεφ λαβών τον λόγον εξέφρασε την έκπληξιν και …δικαίαν δυσφορίαν του Θεοδώρωφ δια την Παράδοσιν της Θεσσαλονίκης εις τους Έλληνας, δεδομένου ότι ο Βουλγαρικός στρατός είχε φθάσει … διαρκώς μαχόμενος και με σκληράς θυσίας εις την Θεσσαλονίκην την οποίαν και εδικαιούτο να καταλάβη εν ονόματι της Α.Μ. του Τσαρίσκου των Βουλγάρων.
Υπενθυμίσαμεν εις τους κυρίους αυτούς ότι η υπό τας διαταγάς του Πατρός μου Στρατιά, είχεν ως μοναδικόν Αντίπαλον τον Ελληνικόν Στρατόν, κατά του οποίου και επολέμησεν από Ελασσώνος μέχρι Θεσσαλονίκης, δίδων σκληράς μάχας εις διάφορα μέρη, όπου ουδείς Βούλγαρος υπήρχεν. Όσον δια το ζήτημα της παραδόσεως, αυτό αφεώρα εκείνον και μόνον και δεν είχε να δώση λόγον εις ουδένα.
[…]
Μη δυνηθείς επί δύο ώρας και παρ’ όλην την διπλωματικήν δεξιοτεχνίαν του να μας επηρεάση, κάμπτων συνάμα και την πείσμονα αλλά δικαίαν άρνησίν μας, ο κ. Στάντσιεφ, κατόπιν βραχείας συνεννοήσεως με τους συναδέλφους του, εξέφρασε την επιθυμίαν του να μου μιλήση ιδιαιτέρως. Περάσαμε εις την μεγάλην αίθουσαν υποδοχών, όπου δεν υπήρχε ουδείς άλλος. Ο κ. Πρεσβευτής με κύταξε επί μερικά δευτερόλεπτα, σιωπηλός και ταραγμένος, έπειτα, μειδιών έβγαλε από το χαρτοφυλάκιόν του μίαν …επιταγήν επί Λονδίνου, δια ένα τεράστιον ποσόν, μου την προσέφερε με σπασμωδικές κινήσεις και ψιθυρίζων μου έδωσε να καταλάβω ότι ήτο το αντίτιμον μίας απλής υπογραφής του πατρός μου, αναγνωρίζων το δικαίωμα συγκαταλήψεως.
Έμεινα σαν κεραυνόβλητος, έτρεμα ολόκληρος και με αργά βήματα επέστρεψα εις το γραφείον. Όταν παρουσιάσθη και ο κ. Πρεσβευτής ήτο κάτωχρος. Οι άλλοι δεν είχαν πλέον ανάγκη εξηγήσεων. Πεισθέντες ότι παρ’ όλας τας απειλάς, ύβρεις και βαναυσότητας δεν θα επεκόμιζον τίποτα, μας παρεκάλεσαν να τους παραχωρήσωμεν αντίγραφον του Πρωτοκόλλου. Το οποίον ητοιμάσθη αμέσως». (Θεσσαλονίκη, 1912-1962, Επιτροπή Εορτασμού Πεντηκονταετηρίδος Απελευθερώσεως, 1962).
Ο ελληνομαθής Ταχσίν πασάς ήθελε να δώσει την πόλη στους Έλληνες και το έκανε. Μαζί με την πόλη παρέδωσε και 25.000 αιχμαλώτους και γι’ αυτό καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από τις τουρκικές αρχές. Πέθανε στη Λωζάννη το 1918, όπου είχε καταφύγει για λόγους ασφαλείας.  Από το 2002 τα οστά του, μαζί με τα οστά του γιού του, βρίσκονται θαμμένα στη βίλα – στρατηγείο του Γενικού Επιτελείου, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την παράδοση της πόλης, στη Γέφυρα Θεσσαλονίκης. Να πάτε!